Men dacht dat het spel van de stoelendans tot stilstand was gekomen. Toch eindigde het jaar met een nieuwe schok in de mode industrie, met het vertrek van Dario Vitale bij Versace. Enkele weken later kondigt ook Pieter Mulier zijn afscheid aan bij Alaïa. Een vertrek dat des te meer stof doet opwaaien omdat de Belgische ontwerper inmiddels officieel is toegetreden tot het Milanese modehuis, dat recent onder de vleugels van de Prada Group is gekomen. Tegelijk circuleert de naam van Olivier Rousteing als mogelijke opvolger aan de rue de Moussy, al ontbreekt elke officiële bevestiging. Wie zal de leiding van Alaïa overnemen — en hoe zal het Versace van Mulier eruitzien; zoveel vragen blijven voorlopig onbeantwoord. Eén vaststelling dringt zich op. In nauwelijks vier jaar tijd wist de ontwerper Alaïa opnieuw uiterst begeerlijk te maken. Hij slaagde in de delicate oefening van herpositionering zonder ook maar iets van het erfgoed van het huis te verliezen.
Een strategische benoeming voor het modehuis
Pieter Mulier treedt in 2021 aan als artistiek directeur van Alaïa, vier jaar na het overlijden van Azzedine Alaïa. Een uiterst delicaat moment voor een huis dat in 1964 werd opgericht en waarvan de identiteit rust op een uiterst precieze, bijna obsessieve visie op het vrouwelijk lichaam. Vanaf zijn aantreden is de opdracht helder. Het erfgoed laten voortleven zonder het te bevriezen en het merk opnieuw culturele en commerciële relevantie geven op internationale schaal.
Myriam Serrano, algemeen directrice van het huis, vatte destijds de ambitie samen als het begeleiden van “de creatieve heropleving van Alaïa, met respect voor zijn erfgoed en met versterking van de relevantie, het vertrouwen en de wereldwijde erkenning van het huis”. Een gedurfde inzet, toevertrouwd aan een ontwerper die bij het brede publiek nog relatief onbekend was, maar inhoudelijk uitstekend gewapend.
Een ontwerper in het spoor van Raf Simons
Opgeleid in design en architectuur bouwde Pieter Mulier zijn reputatie op in de schaduw van grote modehuizen. Hij werkte achtereenvolgens bij Jil Sander, Dior en Calvin Klein en behoort tot een generatie ontwerpers die gevormd werd door zowel conceptuele strengheid als formele precisie. Als nauwe medewerker en vriend van Raf Simons deelt hij een intellectuele benadering van mode, gevoed door architectuur en hedendaagse kunst.
Die nabijheid verklaart ook de huidige speculaties. Nu Versace is overgenomen door de Prada Group, voedt het idee van een hereniging tussen Simons en Mulier de gesprekken in de industrie en versterkt het de hypothese van een strategisch vertrek.
Het vrouwelijke lichaam als experimenteel terrein
Bij Alaïa profileerde Pieter Mulier zich als een ware beeldhouwer. Trouw aan de geest van de oprichter plaatst hij het vrouwelijk lichaam centraal, zonder het ooit te willen beperken. Architecturale volumes, uiterst precieze sneden en spel met transparantie kenmerken zijn silhouetten, die evenveel onthullen als omhullen en vrouwen oproepen die krachtig en tijdloos aanvoelen.
De capuchon groeit uit tot een van zijn herkenbare signaturen, herwerkt en geïntegreerd in jurken en mantels als een natuurlijke verlenging van het lichaam. Ver verwijderd van nostalgie biedt Mulier een radicaal hedendaagse lezing van Alaïa.
Pieter Mulier als architect van commercieel succes
Hoewel de kritiek zijn werk breed heeft geprezen, laat het succes van Pieter Mulier zich ook zeer concreet meten via de verkoopcijfers. Onder zijn leiding kent Alaïa een sterke groei, mede dankzij stukken die uitgroeien tot virale fenomenen. De Teckel tas, met zijn langgerekte en onmiddellijk herkenbare vorm, wordt een onmisbaar modeobject. De ballerina’s in net of met strass, alomtegenwoordig op sociale media en aan de voeten van talloze beroemdheden, ontwikkelen zich razendsnel tot bestsellers en worden op grote schaal gekopieerd en herwerkt, van exclusieve labels tot fast fashion ketens.
Door iconische producten te creëren zonder zijn creatieve discours te verzwakken, wist Mulier Alaïa te positioneren in een zeldzame dynamiek. Die van een huis dat tegelijk scherpzinnig, begeerlijk en in staat is zijn creaties om te zetten in echte virale successen.
Door het DNA van het huis nieuw leven in te blazen zonder het in het verleden vast te zetten, gaf Pieter Mulier het werk van Azzedine Alaïa een hernieuwde resonantie, leesbaar voor een generatie die het soms enkel via archieven kende. Een erfgoed dat werd geactiveerd, eerder dan herwerkt. Zal hij daarin ook slagen bij Versace. Wordt vervolgd.
Artikel door Julie Boone.
