Op het legendarische Roland Garros vormt het gravel van Court Philippe-Chatrier niet alleen het decor, maar ook de rode draad en inspiratiebron voor de lente-zomershow 2027 van Lacoste. In deze okerkleurige arena verzamelt het modehuis een indrukwekkend gezelschap, van Léna Mahfouf, Adèle Exarchopoulos en Camille Cottin tot tennisgrootheden als Venus Williams en Grigor Dimitrov. Maar onder leiding van creatief directeur Pelagia Kolotouros grijpt het merk met de iconische krokodil niet simpelweg terug op zijn rijke verleden. De ontwerpster geeft de sportgarderobe een radicaal nieuwe vorm. Een nadere blik.
Vrijheid als dresscode
De geschiedenis van Lacoste is altijd nauw verweven geweest met rebellie. In de jaren twintig tartte Suzanne Lenglen de heersende conventies door zonder korset de tennisbaan te betreden. Haar kuitlange rok gaf haar alle ruimte om te bewegen en ontketende tegelijkertijd een revolutie in de mode. Niet veel later pakte René Lacoste zelf de schaar om de mouwen van zijn tennisshirt af te knippen. Daarmee legde hij de basis voor de iconische polo. Diezelfde baanbrekende eigenzinnigheid brengt Pelagia Kolotouros vandaag opnieuw tot leven.
Voor lente-zomer 2027 rekent de ontwerpster af met het smetteloze wit en de strenge kledingvoorschriften die nog altijd met tennis worden geassocieerd. Het motto van het seizoen spreekt boekdelen: Dress Code: No White Required. Op de catwalk maakt wit plaats voor een organisch kleurenpalet, geïnspireerd op de tinten en sporen die een tenniswedstrijd op het gravel achterlaat. Kleurnuances van klei en zonovergoten gravel vloeien samen met minerale tinten, terwijl accenten van zilver, zuurgeel en kobaltblauw het geheel een elektrische lading geven.
Materialen in beweging
In de visie van Pelagia Kolotouros is de tennisbaan niet langer slechts een afgebakend speelveld, maar een oppervlak dat voortdurend van gedaante verandert. Imperfectie geldt niet meer als een tekortkoming, maar als het tastbare bewijs van inspanning en prestatie. De modellen lijken één te worden met de arena: gravel kleurt de onderkant van hun kleding en laat sporen achter op de zomen, alsof de garderobe door de intensiteit van een wedstrijd zelf is gevormd.
De collectie verenigt het erfgoed van het modehuis met technisch raffinement. Traditioneel piquékatoen krijgt gezelschap van nonchalante laagjes, waarbij T-shirts moeiteloos over elkaar heen vallen. Ultralichte technische stoffen met de glanzende uitstraling van een nat regenjack volgen iedere beweging en sluiten nauw aan op het lichaam. Katoen dat na het confectioneren is geverfd en met enzymen is gewassen, krijgt een uitzonderlijk soepele valling. Gedeconstrueerde tropische wol en bewust gekreukte, gewassen zijde ontdoen de geklede garderobe van haar formele karakter.
De silhouetten balanceren tussen atletische energie en nonchalante elegantie. Diep blauwgroene mantels en royaal gesneden, soepel vallende pakken worden afgewisseld met kobaltblauwe nylon trainingspakken en feloranje vesten met ritssluiting. Oversized polo’s worden over jersey tops met lange mouwen gedragen, gecombineerd met halfgeplooide rokken.
Waar sneakers en pumps samensmelten
De tennisesthetiek vindt haar weg naar de stad, te beginnen bij lederwaren die als een natuurlijk verlengstuk van de kleding aanvoelen. Geïnspireerd op een iconische foto die Irving Penn in 1984 van de Lacoste-polo maakte, ontwerpt het modehuis een soepele, gedrapeerde tas. De grootste verrassing van de show schuilt echter in de schoenen, waarmee Lacoste zijn silhouet voor de komende seizoenen een geheel nieuwe richting geeft.
Met de experimentele sneaker ACE-T1 brengt Pelagia Kolotouros een eerbetoon aan de strakgespannen structuur van een tennisnet. De ontwerpster gaat nog een stap verder en laat sportieve elementen samensmelten met de vormentaal van elegante damesschoenen. Zo krijgt de ACE-T1 drie verschillende uitvoeringen: een sneaker, een sleehakmodel met een hak in de vorm van een tennisbal en een veterpump. Samen belichamen ze een collectie die zich losmaakt van conventies en de grenzen tussen sport en mode radicaal verlegt.
Door Julie Boone.
