Elke januarimaand openen de mannencollecties van de Fashion Weeks het seizoen en tekenen zij de eerste contouren van wat komen gaat. In Milaan bracht deze editie een scherp contrast aan het licht. Aan de ene kant Dolce & Gabbana, trouw aan zijn provocerende discours. Aan de andere kant Prada, dat met subtiliteit reflecteert op tijd, herinnering en de duurzaamheid van kleding. Tussen mediatieke schandalen en introspectieve voorstellen onthulde de Lombardische hoofdstad de aanhoudende spanningen tussen erfgoed en verantwoordelijkheid. Het overlijden van Valentino Garavani, maandag bekendgemaakt, gaf deze editie een ingetogen slotakkoord en onderstreepte tussen de regels door de blijvende invloed van het Italiaanse modehuis.
Dolce & Gabbana, de eeuwige misstap
Inclusiviteit mag dan een onmisbaar sleutelwoord zijn geworden binnen de industrie, de daadwerkelijke toepassing ervan laat nog steeds op zich wachten. Mentaliteiten verschuiven, maar in een tempo dat scherp contrasteert met de snelheid waarmee beelden en discours circuleren. Bij Dolce & Gabbana lijkt deze dissonantie verankerd in het DNA van het huis. Elke nieuwe collectie wakkert dezelfde controverses opnieuw aan, waardoor het modehuis steeds weer de indruk wekt structureel los te staan van de uitdagingen van zijn tijd.
Dit seizoen leek de collectie The Portrait of a Man nochtans een duidelijke intentie te formuleren. “Er bestaat niet één manier om man te zijn. Er bestaat een oneindigheid aan mogelijkheden. Elk verdient zijn portret.” Een verklaring die onmiddellijk werd ondermijnd door een casting die uitsluitend bestond uit witte modellen. Een keuze die des te moeilijker te verantwoorden is aangezien de collectie net de veelheid aan mannelijkheden wilde vieren.
De kritiek liet niet lang op zich wachten. Lyas, influencer en scherpe waarnemer van de mode-industrie, vatte de situatie samen met bijtende ironie door te spreken van “vijftig tinten wit” om de 110 gepresenteerde silhouetten te beschrijven. Het ongemak werd verder versterkt toen Bella Hadid, model en activiste, publiekelijk de steun aanklaagde die het merk binnen bepaalde kringen blijft genieten. Zij stond daarin niet alleen. Tal van stemmen uit de modewereld, maar ook uit de muzieksector, spraken zich openlijk uit.
Dit nieuwe hoofdstuk past in een lange reeks schandalen die Dolce & Gabbana geleidelijk hebben geïsoleerd van een groot deel van het professionele veld. Hoewel het huis nog steeds over aanzienlijke culturele en mediatieke zichtbaarheid beschikt, lijkt het vandaag vast te zitten in een andere tijdslaag, haaks op de hedendaagse verwachtingen van een industrie die nochtans volop in transformatie is.
Prada, tijd als grondstof
Prada koos daarentegen voor een meer genuanceerde, bijna introspectieve benadering. Onder impuls van Miuccia Prada en Raf Simons werd de collectie, gepresenteerd in de Fondazione Prada, opgebouwd rond nauwsluitende, bewust sobere silhouetten, verstoord door een reeks dissonante details. Gekleurde veters rond enkellaarsjes, versleten overhemdsmouwen, gebroken riemen, trenchcoats gemarkeerd door plooien en onverwachte manchetknopen.
De garderobe, overwegend donker en strak gestructureerd, liet hier en daar ademruimte toe via subtiele kleuraccenten, onder meer dankzij U-vormige halslijnen die de voorkeur kregen boven de klassiekere V-snede. Achter deze schijnbare strengheid schuilde vooral een krachtig statement. Dat van duur. Bewaren, herstellen, doorgeven. Kleding dragen die getekend is door de tijd, zoals men een herinnering draagt. Een bijna politieke reflectie, lijnrecht tegenover de permanente versnelling van de mode.
Ook hier bleef een zekere ambiguïteit niet onopgemerkt. De extreme magerheid van de modellen, versterkt door de strakke snit van de jassen, vertroebelde de lezing van het discours. Waar Prada weerstand wilde bieden aan slijtage en veroudering, leek het geprojecteerde beeld een idee van beperking, zelfs ontbering, uit te dragen, wat de kracht van de oorspronkelijke boodschap ondermijnde. Op TikTok omschreven sommige gebruikers de collectie als “cosplay van de armste bevolkingsgroepen”, een illustratie van hoe digitale perceptie een creatieve intentie kan verdraaien of herinterpreteren.
Als laatste noot van deze Milanese Fashion Week herinnerde het overlijden van Valentino Garavani, icoon van de Italiaanse elegantie, aan het belang van geheugen en overdracht binnen een voortdurend evoluerende industrie. Toch legde deze week vooral een hardnekkige moeilijkheid bloot. Het verzoenen van intenties, beelden en verantwoordelijkheden. Milaan bevindt zich meer dan ooit op een kruispunt. Een prestigieus verleden eren zonder het te verstenen en tegelijk beantwoorden aan een veeleisend heden dat zich niet langer tevredenstelt met holle symboliek. De vraag blijft. Zal de Italiaanse mode vooruit kunnen zonder te struikelen over haar eigen tegenstrijdigheden?
Artikel door Julie Boone.
