In Parijs presenteert de Fashion Week Homme herfst winter 2026 haar collecties in een bijna bedachtzame sfeer. Ver weg van de recente controverse in Milaan kiest de Franse hoofdstad voor introspectie. Dit seizoen zet huizen in de kijker die vastberaden zijn om de contouren van de mannelijke garderobe opnieuw te definiëren en een nieuwe grammatica te ontwikkelen, soms los van genderstereotypen maar altijd met aandacht voor het daadwerkelijke gebruik van de getoonde stukken. Tot de sterkste signalen van deze editie behoren het accessoire en in het bijzonder de handtas die nu volledig is geïntegreerd in mannelijke silhouetten, samen met een uitgesproken kleurgebruik.
De handtasals nieuw ijkpunt van de mannelijke garderobe
Lange tijd beschouwd als een vrouwelijk voorrecht, manifesteert de handtas zich vandaag als een vanzelfsprekend element binnen de mannelijke garderobe. Bij 3Paradis wordt ze bijna uniform. De bowlingtas wordt in de hand gedragen of strak onder de arm geklemd als een uitrustingsstuk. Ze is ontworpen als een natuurlijke verlenging van de outfit en moeiteloos afgestemd. Misschien een subtiele manier om de meest terughoudenden te overtuigen zonder opschudding te veroorzaken.
Diezelfde logica zien we bij Louis Vuitton. Voor dit seizoen duwt Pharrell Williams het idee van functionaliteit verder met een omkeerbare Speedy tot in de handvatten. Een object met dubbele functie, bedacht voor de man van 2026 die stijl zoekt zonder comfort op te offeren. De tas vervolledigt het silhouet niet langer maar vormt er een dragende pijler van. In dezelfde geest draagt men bij AMI Paris bedrade oortjes rond de hals als een ketting, een statement dat functionaliteit perfect kan samenvallen met trendgevoeligheid.
Ook bij Sonia Carrasco vervaagt de grens tussen de genders bewust. Mannen en vrouwen lopen samen en dragen dezelfde baguettetas zonder onderscheid of hiërarchie. Het gebaar is helder. De tas is niet langer gendergebonden maar een gebruiksvoorwerp en een dagelijkse metgezel. Seizoen na seizoen tonen merken aan dat wat ooit als subversief werd gezien nu een centrale rol inneemt in de mannelijke garderobe.
Een masculinititeit in transformatie, vol kleur
Deze Parijse editie valt ook op door een uitgesproken chromatische vrijheid. Bij EGONLAB nemen veren de plaats in van hemden. Ze sluiten aan op het lichaam en verschijnen in heldere, vibrerende tinten. De kille en monochrome silhouetten maken plaats voor een expressieve en bijna gevoelige vorm van mannelijkheid waarin kleur en materiaal een eigen taal spreken.
Bij Dries Van Noten componeert Julian Klausner voor zijn tweede collectie aan het hoofd van de mannenlijn een soort patchwork. De eerste silhouetten ademen een bijna kinderlijke onschuld om vervolgens te verschuiven naar referenties aan de wintersport van de jaren zeventig. Strepen, knitwear, sjaals en tassen dialogeren met elkaar terwijl de materialen subtiele contrasten opzoeken. Wol voert de boventoon, zijde sluipt binnen en creëert silhouetten met een zeldzame vloeibaarheid binnen de mannelijke garderobe. Onder de titel The Art of Moving On stapelt de collectie lagen, tijdperken en emoties op elkaar als een uitnodiging om vooruit te gaan zonder het verleden los te laten.
Dat idee van een geleidelijke opbouw keert terug bij Sonia Carrasco. Zichtbare naden, losse draden en bewust onafgewerkte jassen suggereren een mannelijkheid in wording. Het kledingstuk lijkt zich voor de ogen van het publiek te vormen en plaatst de toeschouwer midden in het creatieve proces, in de intimiteit van het atelier.
Yohji Yamamoto sluit af met een radicaal andere en bijna post apocalyptische visie. De silhouetten camoufleren zich, beschermen zich en wikkelen zich in lagen. Hoeden gemaakt van flessendoppen, officiersjassen die flirten met camouflageprints en omgeleide accessoires dragen een onderliggende thematiek van overleving. Een sterk moment van deze Fashion Week is de aanwezigheid van de Frans Congolese rapper Jolagreen die twee keer de catwalk betreedt en de show afsluit. Hij belichaamt een meervoudige mannelijkheid op het kruispunt van tijdperken en identiteiten.
Via deze beweeglijke silhouetten schetsen ontwerpers een garderobe die zich langzaam bevrijdt van rigide verwachtingen. Een seizoen dat niet wil provoceren maar wil opbouwen en de contouren tekent van een man die veelzijdig is, geworteld in functionaliteit en tegelijk diep gevoelig.
Artikel door Julie Boone.
