Imperfectie, de trend van 2026? 

feb 17, 2026 | Cultuur, Merken, Mode

De clean girl era lijkt met 2026 definitief te verdwijnen. Daarmee verdwijnt ook de obsessie voor een glad, bijna steriel beeld. In de plaats daarvan nestelt zich geleidelijk een andere esthetiek. Een die rafels, plooien en sporen toelaat. In 2026 wist mode haar gebreken niet langer uit. Ze toont ze en claimt ze met trots. Analyse. 

Kleding als sporen van tijd

Bij Prada maakte de herfst winter 26 collectie, gepresenteerd tijdens de Milan Fashion Week, indruk door haar details: bevlekte mouwen, aangevreten of herstelde stoffen. De rode draad is tijd. Lagen kleding als lagen van tijd, alsof elke silhouet voor onze ogen door verschillende tijdperken reist. 

@prada

Met deze collectie zetten Miuccia Prada en Raf Simons hun deconstructie van de mannelijke silhouet voort. Niet langer door breuk, maar door continuïteit. Een man die omarmt waar hij vandaan komt en weet waar hij naartoe gaat. De bewust aangetaste kledingstukken zijn geen artifices en geen provocaties. Ze getuigen van geleefd leven. Ze vertellen over een lichaam dat zijn kleding bewoont, draagt, bewaart en transformeert. Een garderobe die niet wil imponeren, maar wil meegaan met de tijd.

Chanel zonder filter

@chanel

Bij Chanel tekent Mathieu Blazy voor de lente zomer 26 collectie onder de koepel van het Grand Palais een opvallende binnenkomst. Voor zijn eerste voorstel aan het hoofd van het huis met de camelia buigt hij zich eveneens over het thema tijd. En wat is geschikter dan een herinterpretatie van de Timeless, letterlijk tijdloos. Onder de artistieke leiding van de Frans Belgische ontwerper verschijnt de iconische tas open en vervormd. Bijna alsof hij vergeten werd op de bodem van een vochtige kast. Met deze nieuwe versie van de Timeless presenteert Blazy zijn eigen visie op schoonheid en bewijst hij tegelijk dat een Chanel tas, ongeacht haar staat, met trots gedragen kan worden.

Met deze collectie, gevolgd door Métiers d’Art en Couture, legt de ontwerper de eerste stenen van een nieuw hoofdstuk voor het huis.

De garderobe als levenspartner

Bij Celine bevindt Michael Rider zich eveneens in een fase van bevestiging. Na de krachtige stem van Hedi Slimane, die zes jaar lang het huis leidde, zoekt hij zijn eigen toon. Voor zijn tweede collectie stelt hij een garderobe voor die blijft. Stukken die men bewaart, meeneemt, die doordrenkt raken van plekken en momenten. Een geruststellende collectie, als een madeleine van Proust.

@zoeghertner @celine
@zoeghertner @celine

Geen defilé dit seizoen, maar een huiselijke mise en scène. In het midden van de ruimte een toren van kleurrijke truien. Errond complete silhouetten, hangende sjaals, achtergelaten kleding. Op een tafel steekt uit een halfopen cabas een sjaal tevoorschijn, alsof de eigenaar net de kamer verliet of elk moment kan terugkeren.

Daarnaast lijkt een leren jas aangespoeld op het hout. De vele pins die hem bedekken vormen een duidelijke metafoor voor tijd, voor afgelegde plekken en verzamelde herinneringen. Op de vloer kronkelen schoenen in een slingerend spoor. Zo toont de ontwerper de vele facetten van de man die hij dit seizoen verbeeldt, en ruimer binnen een van de sleutelhuizen van de LVMH groep.

2026, een kantelpunt?

Mode lijkt vandaag het tegenovergestelde te kiezen van een samenleving die geobsedeerd is door het beheersen van tijd. Ze vertraagt, accepteert slijtage en vormt garderobes die ontworpen zijn om stand te houden.

Deze beweging botst rechtstreeks met dominante verhalen op sociale media, waar de zoektocht vaak omgekeerd is: de effecten van tijd vertragen, verbergen, corrigeren. Rimpels uitgewist, huid strakgetrokken, jeugd kunstmatig verlengd en gloednieuwe kleding trots uitgedragen. 

Werken als The Substance of de serie Beauty ironiseren deze obsessie met controle en de panische angst voor veroudering. Ze tonen, soms tot het absurde, het verlangen om intact te blijven, onveranderlijk, buiten de tijd. Daartegenover stelt de mode van 2026 iets anders. Geen belofte van eeuwige jeugd, maar een vorm van waarheid. Ze suggereert dat imperfectie geen fout is die gecorrigeerd moet worden, maar een rijkdom die met trots gedragen mag worden.

Artikel door Julie Boone.