De favoriete schoenontwerper van de grote modehuizen heeft zojuist haar eerste boetiek in Parijs geopend. Dit keer wordt haar werk niet onthuld onder het label van een prestigieus merk, maar onder haar eigen naam. Aan 1 rue de la Paix zet Nina Christen voor het eerst haar persoonlijke universum neer. Een blik op de discrete figuur achter de schermen, die nu eindelijk het licht krijgt dat ze verdient.
Aan de slag bij de grote modehuizen
Saint Laurent, Celine, Dries Van Noten, Bottega Veneta, Loewe, The Row en nu ook Dior. Nina Christen werkte voor een indrukwekkende reeks prestigieuze modehuizen, eerst als schoenenontwerpster en later als hoofd van de afdeling. Binnen de industrie is haar naam al lang bekend, terwijl het grote publiek vooral haar ontwerpen herkent.
Tot haar meest iconische creaties behoren de rode hakken geïnspireerd op Minnie Mouse bij Loewe, de sandalen met netvormige hak en de Lido-mules voor Bottega Veneta, een van haar persoonlijke favorieten. In haar repertoire bevinden zich ook de veelbesproken slippers van The Row, die destijds flink wat kritiek uitlokten. Sinds een jaar ontwerpt ze de schoenencollecties van Dior onder artistieke leiding van Jonathan Anderson, met wie ze eerder al samenwerkte bij Loewe. Een hereniging die bevestigt dat Nina Christen een bijzonder gezochte ontwerper is binnen de industrie. Over Anderson vertelde ze in een interview met EE72: “Jonathan inspireert me enorm. Zijn manier van werken, de manier waarop hij elementen samenbrengt. Alles is bijna instinctief, dynamisch, bijna elektrisch.”
Het geheim van Nina Christen? Ze is een kameleon die zich aanpast aan elk modehuis, en zelfs aan een wisseling van creatief directeur. “Wanneer ik bij een huis begin, probeer ik eerst de energie van het huis en die van de artistiek directeur te begrijpen.”
Creëren onder eigen naam
Het omwegachtige pad dat veel vrouwelijke ontwerpers moeten volgen om erkenning te krijgen in de mode-industrie, loopt vaak via het oprichten van een eigen merk, vaak onder hun eigen naam. Dat fenomeen weerspiegelt deels de aanhoudende moeilijkheid voor vrouwen om creatieve directiefuncties te bekleden binnen grote modehuizen. Zoals eerder besproken in artikelen over de ondervertegenwoordiging van vrouwen in creatieve directies, blijven de kansen voor vrouwelijke ontwerpers nog steeds beperkt. In dat licht wordt het lanceren van een eigen label zowel een strategie van emancipatie als een manier om legitimiteit te verwerven. Het stelt ontwerpers in staat een systeem te omzeilen dat historisch gezien vaak mannelijke of reeds gemediatiseerde figuren heeft bevoordeeld voor de meest zichtbare posities. Het traject van Nina Christen bevat echter een interessante nuance. In tegenstelling tot sommige ontwerpers die ondernemen uit noodzaak of uit een verlangen naar volledige onafhankelijkheid, lijkt zij bewust beide werelden tegelijk te willen bespelen.
In dat perspectief krijgt de keuze om haar merk naar haar eigen familienaam te vernoemen een sterke symbolische betekenis. Door haar identiteit centraal te plaatsen, bevestigt ze haar creatieve legitimiteit buiten het kader van de grote huizen waarvoor ze werkt.
Een plek voor zichzelf
Het roept de gedachte op die Virginia Woolf ooit formuleerde in A Room of One’s Own: om hun volledige potentieel te bereiken, moeten vrouwen soms hun eigen ruimte creëren. Voor Nina Christen bevindt die ruimte zich nu op 1 rue de la Paix, op een steenworp van Place Vendôme. De boetiek werd ontworpen in samenwerking met kunstenares Azadeh Shladovsky. Het resultaat is een brutalistisch interieur waarin ruw beton vloer, muren en plafond bekleedt. Een bijna minimalistisch decor, bewust sober gehouden om met de seizoenen en collecties mee te evolueren.
Wat de producten betreft, presenteert de ontwerpster een lijn tijdloze pumps, vervaardigd in enkele van de beste ateliers van Italië. Strakke silhouetten die ontworpen zijn om jarenlang mee te gaan, ver verwijderd van het razende tempo van trends die zij als geen ander weet te voorspellen. Een manier voor Nina Christen om uit de schaduw te treden en haar naam eindelijk te plaatsen waar die altijd had moeten staan: op de zool van haar schoenen.
Artikel door Julie Boone.
