Aan de zijlijn van trends die worden gedicteerd door instantane consumptie, heeft een esthetiek uit een andere tijd de voorbije seizoenen opnieuw terrein gewonnen. Ze biedt de mogelijkheid om zich even gravin, hertogin of koningin te wanen, via een outfit, een serie of een TikTok. Een vorm van escapisme, gevoed door historische referenties, die vandaag doorwerkt in onze manier van kleden: heruitgevonden korsetten, poederachtige kleurenpaletten, gecontroleerde volumes. Van historische kostuums tot virale trends lijkt het maar een kleine stap.
Historische elegantie in het digitale tijdperk
Een van de belangrijkste katalysatoren van deze terugkeer naar het verleden is zonder twijfel Bridgerton, uitgegroeid tot een van de grootste successen van Netflix van de afgelopen jaren. Geproduceerd door Shonda Rhimes, vaak omschreven als de koningin van de televisie, overstijgt de serie ruimschoots het scherm en is ze uitgegroeid tot een volwaardig cultureel fenomeen, zichtbaar in het straatbeeld en op sociale media. In Parijs zorgde een avond ter gelegenheid van het nieuwe seizoen, met een dresscode geïnspireerd op het universum van de serie, voor een golf aan reacties op TikTok. Gasten deelden er hun interpretaties van de Bridgerton-esthetiek, die onmiddellijk werden gefileerd door internetgebruikers, altijd bereid om de relevantie van elke look te beoordelen.
De interesse schuilt minder in een historisch correcte reconstructie dan in de hedendaagse toe-eigening van bepaalde codes. Net als @louisergt, een opvallende gast tijdens het evenement, kiezen sommigen voor merken als Oh Polly om subtiel de geest van de serie op te roepen: korsetjurken die de buste accentueren, ontblote schouders, pastelkleuren die doen denken aan de Engelse aristocratie zoals die in de serie wordt verbeeld.
Wuthering Heights, een herinterpretatie die nu al tot controverse leidt
Een ander project dat de verwachtingen hoog doet oplopen is de nieuwe verfilming van Wuthering Heights, die in Frankrijk op 11 februari verschijnt. Nog voor de release zorgt de film al voor verhitte discussies. De casting van Margot Robbie en Jacob Elordi heeft vooral bij lezers van Emily Brontës roman sterke reacties uitgelokt. Aanleiding is de vertolking van Heathcliff door de Australische acteur, wiens uiterlijk afwijkt van de beschrijving in het boek, waar het personage wordt voorgesteld met een donkere teint. Een bewuste keuze van de productie, die openlijk inspeelt op de populariteit van de acteur.
Geregisseerd door Emerald Fennell en gedragen door een Warner Bros-productie met een geschat budget van tachtig miljoen euro, belooft deze adaptatie een groots spektakel. De kostuums, nu al het middelpunt van de aandacht, zijn ontworpen door Jacqueline Durran, tweevoudig Oscarwinnares en bekend van haar werk voor Little Women, de verfilming van de gelijknamige negentiende-eeuwse roman van Louisa May Alcott. Haar ambitie is duidelijk: verrassen. De silhouetten vertrekken vanuit een elisabethaans en victoriaans fundament, verrijkt met onverwachte referenties, onder meer aan de jaren vijftig. Rood fungeert als leidmotief in de garderobe van Cathy, vertolkt door Margot Robbie, voor wie bijna vijftig outfits werden ontworpen. Een gedurfde herlezing die de klassieke codes van literaire adaptaties door elkaar schudt.
Het fenomeen #JaneAusten tussen romantiek en viraliteit
Op TikTok getuigt de hashtag #JaneAusten van de omvang van deze fascinatie voor de achttiende en negentiende eeuw. Het gaat om meer dan kleding alleen. Gebruikers streven naar een volledige sfeer: mistige kastelen, lange wandelingen door het bos, interieurs badend in natuurlijk licht. Beeld en geluid zijn daarbij even belangrijk, met zorgvuldig gekozen soundtracks. Golden Brown van The Stranglers heeft zich ontpopt tot een van de favoriete nummers binnen deze trend.
Vandaag functioneren deze referenties als denkbeeldige toevluchtsoorden, als tegenwicht voor een heden dat verzadigd is van beelden en algoritmes. Series, cinema en sociale media transformeren deze periodes tot nieuwe creatieve matrices, waaruit men een andere visie op stijl put, maar ook op tijd. Naar deze eeuwen kijken betekent ook vertragen, de blik verleggen, opnieuw leren schoonheid te zien op andere plekken.
Toch is deze ontsnapping niet vrij van paradoxen. Achter de geromantiseerde esthetiek schuilt vaak een blijvende fascinatie voor de codes van vroegere elites: aristocratische silhouetten, beperkende kleding, weelderige decors. Door deze imaginaire werelden opnieuw op te voeren, ondervragen we zowel onze behoefte aan ontsnapping als onze verhouding tot macht. Tussen verlangen naar zachtheid en aantrekking tot een geïdealiseerde hiërarchie worden de achttiende en negentiende eeuw hedendaagse spiegels, die minder onthullen over wat deze tijdperken werkelijk waren dan over wat wij er vandaag in projecteren.
Artikel door Julie Boone.
