Rond middelbare scholen lijken silhouetten stilgezet in de jaren 2010. Dezelfde tassen, dezelfde gewatteerde jassen, dezelfde neutrale kleurenpaletten. Een beeld dat zich herhaalt, bijna onveranderd. Een vraag dringt zich op. Wat als de tienerstijl, ver weg van catwalks en TikTok, al bijna tien jaar in een vorm van stilstand verkeert?
Van trends naar nieuwe tijdloosheid
Mode is per definitie cyclisch. Elk decennium herinterpreteert het vorige, terwijl elke generatie zich esthetische codes toe-eigent die zij soms nooit zelf heeft meegemaakt. Na meerdere seizoenen gedomineerd door een uitgesproken Y2K revival, verschoof de blik recent naar het einde van de jaren 2000 en het begin van de jaren 2010. Op TikTok werd de vraag Is 2026 the new 2016 een mantra, een cultureel refrein.
En toch lijken sommige ruimtes zich te onttrekken aan deze constante versnelling. Aan de schoolpoorten ontvouwt zich een ander narratief. In Parijs blijft de iconische 24h tas van Gérard Darel een vaste waarde. Dit accessoire, onlosmakelijk verbonden met de jaren 2010 en een uitgesproken BCBG esthetiek, wordt nog steeds gedragen als schooltas. Hetzelfde geldt voor kleding. Gewatteerde jassen van Canada Goose, Pyrenex of PJS zijn nooit verdwenen uit de tienergarderobe. Seizoen na seizoen blijven ze het winterse silhouet structureren. De lijnen zelf zijn slechts subtiel verschoven. Volumes werden ruimer, beïnvloed door streetwear. Rechte of baggy jeans, hoodies en vanzelfsprekend sneakers. De vormen bewegen mee met de tijd, maar de fundamenten blijven opmerkelijk onveranderd.
Ook op merkniveau keren vertrouwde namen terug. Isabel Marant zet opnieuw in op sneakers met sleehak. Victoria, ooit alomtegenwoordig, maakt discreet maar doelgericht zijn comeback. Andere labels worden herontdekt via de tweedehandsmarkt. Men zoekt naar stukken die ooit onbereikbaar leken. Misschien een poging om alsnog een verlangen uit de adolescentie in te lossen.
Neutraliteit als stilzwijgende code
Vandaag kiest de tienergarderobe voor neutraliteit, niet uit gebrek aan creativiteit, maar uit nood aan integratie. In deze overgangsfase fungeert kleding in de eerste plaats als sociaal instrument. Ze dient om erbij te horen, om op te gaan in het collectief.
Op sociale media weerspiegelt zich dezelfde terughoudendheid. Veel scholieren hebben Instagram verlaten of reduceren het gebruik tot een minimum. Profielen zonder foto’s, nauwelijks posts, zelden stories. De digitale aanwezigheid blijft bestaan, maar manifesteert zich vooral in stilte. Net als in kleding gaat het minder om zichtbaarheid dan om gecontroleerde aanwezigheid. Een bewuste reserve, paradoxaal in een tijdperk dat draait om permanente exposure.
Niemand lijkt er echt naar te streven om eruit te springen. En precies dat stilzwijgende akkoord bepaalt de silhouetten, zowel op straat als op het scherm. Wie aandachtig kijkt, ziet echter kleine verschuivingen. Merken als Corteiz, met zijn felbegeerde samenwerkingen met Nike, of labels als Lululemon en Aritzia, nestelen zich moeiteloos in deze sobere looks zonder het evenwicht te verstoren.
De jaren 2010 als herwonnen referentie
Parallel hieraan maken de jaren 2010 een uitgesproken comeback. Een diffuse nostalgie grijpt de Gen Z, in het bijzonder zij die in deze periode zijn opgegroeid. Kledingkasten worden opnieuw doorzocht. Stukken waarvan men dacht dat ze definitief passé waren, keren terug. Het Eleven Paris T shirt, symbool van het swag tijdperk, duikt opnieuw op, net als de vesten van Abercrombie of American Apparel.
Deze kledingstukken worden niet herwaardeerd om hun esthetische kwaliteiten, maar om wat ze belichamen. Een tijdperk. Gedeelde herinneringen. Ze dragen is minder een trend volgen dan een geheugen activeren. Het kledingstuk wordt een symbool, bijna een generationeel embleem.
Daarin schuilt het paradoxale. De meeste tieners van vandaag hebben deze periode nooit bewust meegemaakt. En toch zijn hun silhouetten er rechtstreeks uit voortgekomen. Alsof de garderobe onveranderd werd doorgegeven, zonder update, vastgezet in een geruststellende versie van de adolescentie.
Terwijl mode zich eindeloos herschrijft, lijkt de tienerstijl zich in een ander tempo te bewegen. In deze besloten wereld draait de vraag misschien niet om of 2026 de nieuwe 2016 is. Maar eerder om de vaststelling dat voor velen de tijd ergens tussen die twee momenten is blijven stilstaan.
Artikel doorJulie Boone.
