In de jaren tweeduizend werd hij verguisd, bespot om zijn vorm en zelfs om zijn naam. Toch heeft de heuptas de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Van de joggers uit de jaren tachtig tot underground raves, van rappers tot de iconische heldinnen van Sex and the City, groeide hij uit tot een herkenbaar stijlstatement. Vandaag verschijnt hij onder een elegantere benaming, de belt bag, op de luxepodia. Hij wordt heruitgevonden bij Hermès, Lemaire en Polène en bewijst daarmee dat mode haar eigen misstappen weet te recyclen tot nieuwe verlangens.
Van skipistes naar straatbeeld
De heuptas ziet het levenslicht in de jaren vijftig in de Verenigde Staten. Oorspronkelijk ontworpen voor skiërs, werd hij rond de taille gedragen, vaak naar achteren geplaatst voor optimaal comfort. Bedoeld om het hoognodige mee te nemen op de piste, dankt hij zijn Franse naam aan de winkel “Au Vieux Campeur”, gespecialiseerd in sportuitrusting, die de term sac banane populair maakte.
De jaren tachtig en negentig vormen zijn gouden tijdperk. In felgekleurde nylon versies verovert hij harten door zijn functionaliteit. Joggers, wandelaars en ravers omarmen hem, voordat de hiphopscene hem verheft tot cultureel symbool, naast de onmisbare pet. Op televisie belichaamt Carrie Bradshaw dit kantelpunt wanneer zij in Sex and the City een Gucci tas draagt op heuphoogte, gedragen als een heuptas.
Wat begint rond de heupen, evolueert al snel naar een crossbody-variant, schuin over de borst. Liefst met rits, ruim en voorzien van een hoofdvak en een extra voorzak.
Wanneer taal het accessoire hertekent
Vanaf de jaren tweeduizend raakt de heuptas beladen met een minder flatterend imago. Hij wordt snel gecatalogeerd als smaakloos, een reputatie versterkt door zijn aanwezigheid in weinig glamoureuze contexten. Die afwijzing raakt niet alleen het object, maar ook de symbolische lading van zijn naam.
Dan volgt een subtiele verschuiving. De heuptas verdwijnt niet, hij wordt herdoopt. Onder de Engelse benaming belt bag ontdoet hij zich van negatieve connotaties, zonder zijn functie te verliezen. Een eenvoudige taalkundige ingreep volstaat om het accessoire nieuw leven in te blazen en toont hoe sterk taal in de mode onze perceptie kan hertekenen, zelfs zonder het object zelf fundamenteel te veranderen.
Hoe luxe de heuptas herwaardeert
De terugkeer van de heuptas op de catwalks gebeurt in hybride vormen. Bij Lemaire herinterpreteert de halvemaanvormige tas de heuptas in soepel leer, minimalistisch en verfijnd. Bij Versace probeert Dario Vitale, zelfs na een korte passage bij het Italiaanse modehuis, het accessoire opnieuw relevant te maken. Gedragen rond de taille op een jeans met hoge taille, voltooit de tas een silhouet geïnspireerd op de jaren tachtig, een decennium dat momenteel sterk aanwezig is bij luxemerken.
De Belgische ontwerpster Julie Kegels presenteert een hybride stuk tussen riem en tas, dat de taille accentueert en tegelijk de handen vrijlaat. Hermès transformeert de iconische Kelly in een versie die rond de taille wordt gedragen, een subtiele knipoog naar de functionele oorsprong van de heuptas. Ook meer toegankelijke merken zoals Polène omarmen dit formaat en bevestigen dat de heuptas, of belt bag, niet langer een reliek uit het verleden is, maar een begeerd object van vandaag.
Zichtbaar in zowel dames als herencollecties kent het accessoire een bijzonder sterke aantrekkingskracht bij vrouwen. Op sociale media verleidt de taille gedragen tas door de heupen te benadrukken, vaak gecombineerd met lage tailles, of het nu gaat om een rechte rok, capribroek of baggy jeans. Zijn veelzijdigheid laat hem moeiteloos schakelen tussen bohemien invloeden en uitgesproken streetwear, wat zijn vermogen onderstreept om tussen stijlen te navigeren.
Of men hem nu heuptas, belt bag of ceintuur tas noemt, dit accessoire blijft zich transformeren. Zijn functie blijft praktisch, maar hij is uitgegroeid tot een van de sleutelstukken van de voorbije maanden. De mode, die hem ooit links liet liggen, plaatst hem vandaag opnieuw in het middelpunt. Voor of tegen. Aan jou om te beslissen.
Artikel door Julie Boone.
