Achter de editorials van de grootste magazines, de campagnes van prestigieuze huizen en meer persoonlijke projecten, dienen zich nieuwe namen aan. Hun blik reikt verder dan het objectief en geeft actief vorm aan het visuele narratief van modehuizen, terwijl ze tegelijk ongefilterde getuigenissen van onze tijd vastleggen. Een selectie van talenten om dit jaar scherp te volgen.
Jaša Müller, wanneer fotografie weerstand biedt aan kunstmatige intelligentie
Sinds zijn virale doorbraak met de cover van Paper Magazine trekt Jaša Müller de aandacht van het internet, van Instagram tot TikTok en Reddit, dankzij zijn vermogen om fotografie en illustratie naadloos te laten samensmelten. Tegen een ongerept decor verschijnt actrice Ayo Edebiri in een Chanel total look, een subtiele knipoog naar haar rol als eerste ambassadrice van het huis onder het tijdperk van Matthieu Blazy. Haar huid, haast cartoonachtig gekleurd, contrasteert scherp met de neutraliteit van het decor.
Tegelijkertijd positioneert deze door mensen gemaakte reeks zich als een subtiele tegenkracht tegen de uniformisering van beeldtaal door kunstmatige intelligentie.
Müllers werk beweegt zich op het snijvlak van realiteit en verbeelding. Zijn beeldtaal roept echo’s op van de videoclipesthetiek van de jaren tachtig, doordrenkt met invloeden van de pop art beweging, waarvan Andy Warhol een van de meest iconische figuren is. Een naam die zich moeiteloos in het hedendaagse modebeeld nestelt.
Aïda Dahmani, de autodidact die de realiteit confronteert
De autodidactische fotografe van Algerijnse afkomst, Aïda Dahmani, beweegt zich moeiteloos tussen uiteenlopende werelden. Van campagnes voor Salomon tot portretten van SDM, Central Cee en Ousmane Dembélé, en de cover van de recente single Wrong Things van Danitsa.
In haar werk focust ze op Maghrebijnse en Sub-Saharaanse personen als een eerbetoon aan haar roots, terwijl ze zeldzame zichtbaarheid geeft aan gezichten die te vaak ontbreken in mainstream campagnes. Haar atypische parcours, dat ze toelichtte in een reportage van SPOT tijdens de Afrika Cup in Marokko, onderstreept haar positie als outsider. Ze vertelt onder meer over haar onbekendheid met beurzen voor fotografen: “Wanneer je een opleiding volgt, weet je dat… Ik wist niet eens dat het bestond.”
Toch bracht haar talent haar al snel naar de voorgrond, met in 2020 de prijs voor nieuwe stedelijke fotografie op het festival Visa pour l’image in Perpignan. Sindsdien lijkt haar aanwezigheid alomtegenwoordig.
Chanel Rémonde Victor, intimiteit als beeldtaal
Tussen Parijs en New York ontwikkelt Chanel Rémonde Victor een uitgesproken documentaire benadering. De kracht van haar beelden schuilt in de relatie die ze met haar modellen opbouwt. Elk portret komt tot leven vanuit dialoog, vanuit een uitwisseling die ruimte laat voor volledige expressie voor de lens.
Haar recente reeks, opgepikt door Dazed Magazine, werpt een licht op het nachtleven van Parijs, met dansers en burleske artiesten, en toont haar vermogen om de intimiteit en eigenheid van elk individu te onthullen.
Naast haar beeldpraktijk deelt Chanel haar reflecties via een nieuwsbrief, waarin ze gedachten en indrukken verwoordt. Een herinnering dat communicatie een integraal onderdeel vormt van haar fotografische praktijk. Een universum om eindeloos in te verdwalen.
Jessica Madavo, fotografie als verlengstuk van een nomadisch bestaan
Afkomstig uit Johannesburg en vandaag de dag nomadisch, vertaalt Jessica Madavo de constante beweging van haar leven naar elk beeld dat ze creëert. Wat haar universum typeert, is haar vermogen om zelfportret en beweging samen te brengen binnen haar composities. Haar fotografie bevindt zich in een permanente staat van transformatie.
Recent tekende ze voor de cover van Pop Magazine met actrice Simone Ashley, bekend van seizoen twee van Bridgerton. Daarnaast werkt ze regelmatig samen met Dior sinds de komst van Jonathan Anderson, waarbij ze mannelijke figuren vastlegt die zich rond de mode bewegen zonder er volledig toe te behoren, zoals Louis Garrel en Kylian Mbappé. Een naam die zich moeiteloos in het modegeheugen verankert.
Zoe Natale Mannella, gendercodes herschrijven via mode
De Anglo-Italiaanse fotografe Zoe Natale Mannella, die zich beweegt tussen Milaan en Parijs, plaatst het kledingstuk resoluut centraal in haar werk. Net als Aïda Dahmani is ze autodidact, maar haar focus ligt nadrukkelijk op materiaal, snit en kleur.
Via het kledingstuk onderzoekt ze de lichamelijke en seksuele vrijheid van vrouwen en vervaagt ze de grenzen tussen vrouwelijkheid en mannelijkheid. Tot haar recente samenwerkingen behoren Balmain, Blumarine en Du Ciel, waar ze vrouwen vastlegt als bewegende, handelende lichamen, niet langer louter als object. Een naam die zich stevig op de radar positioneert.
Artikel door Julie Boone.
